Crier

Hatsune Miku (soft) – Beksa

YouTube
Download: może kiedyś

Tłumaczenie i cała reszta: Areki-chan
Korekta: Rie
Wielka pomoc i marudzenie: ZłyLos
Drobna pomoc: Vessin

Original
Download MP3
Producer: Scop
Movie: Hirugao

Kiedy jestem niespokojna, łzy naturalnie płyną,
a gdy kończę płakać, zasypiam ze zmęczenia.
Właśnie tak.
Tylko takie noce niezmiennie powtarzają się
i dziś znów przychodzi duszący mnie poranek.

Zmartwienia, żale, ciągła ciemność,
bezmyślna nienawiść do przeciętnych ludzi,
zazdrość, kompleksy niszczące znów serce
zmieniają się w moje łzy.

Płaczę wciąż i wciąż, a i tak zmienić nic nie mogę,
taka żałosna i niespokojna, nic na to nie poradzę.
Nie mam nawet żadnych pragnień, więc raczej wolałabym
żeby te oczy oraz serce
ktoś po prostu skradł ode mnie
właśnie teraz.

Ludzie kłamią z przeróżnych powodów,
ale nie umiem przejrzeć wszystkich kłamstw,
więc czepiam się jedynie twoich słów,
ufając ci.
Dlatego twoje każde, nawet błahe kłamstwo
głęboko, głęboko mnie rani.
Dlatego przestań już…

Spójrz,
w tym samym miejscu taka sama rana
pojawiła się i tyle.
Tylko tyle.

Wciąż i wciąż ludzie nieodpowiedzialnie wypowiadają bezmyślne słowa,
które ranią mnie, choć sama jestem egoistką.
„Nie masz nic, więc nie przejmuj się”,
udaję, że nie słyszę tego.

Bardziej niż czymkolwiek, kimkolwiek,
przejmuję się właśnie tym.
Jaka jestem głupia…

Jak się poddam, to koniec, nie?
Nie jestem w stanie nic zaradzić na wszystko.
Ile razy oszukana poprzez miłe słowa
zostałam już odepchnięta?

Nikt mnie nie obchodzi.
Nikt mnie nie obchodzi!
Gdy tak wszystko kłopocze mnie,
mówisz, że ból sprawia, że stajemy się silniejsi.
W takim razie ile jeszcze mam płakać?

Płaczę wciąż i wciąż, a i tak zmienić nic nie mogę,
to smutne i frustrujące, lecz nic nie potrafię.
Nadal nie posiadam nic, a łzy przenikają do ran mego serca.
Niewyraźne i bolesne tak,
nie umiem już tego powstrzymać…

Szukając wciąż i wciąż czegoś jak sens życia,
nadal nie znam nawet powodu moich łez.
Nie mam nic,
lecz gdy zatrzymuję łzy, przychodzi nowe jutro.

„Cieszę się, że żyję”,
wciąż modlę się, by kiedyś
nadszedł dzień, gdy tak pomyślę.